Seria Tropico zawsze wyróżniała się spośród gier strategiczno-ekonomicznych. Luzacki klimat, słońce mocno świecące graczowi prosto w oczy i piękne karaibskie plaże sprawiały, że grało się w obie części jakoś inaczej niż w inne gry tego typu. Gracz miał jakby większy dystans, ale być może właśnie z tego powodu Tropico nigdy nie było w stanie konkurować z klonami Sim City. Powracające po kilku latach Tropico, oznaczone liczbą 3, miało doszlusować do pierwszej ligi gatunku. Plan ambitny, choć raczej na wyrost, zważywszy komu zlecono zrealizowanie gry. Bułgarskie studio Haemimont Games ma bogate portfolio, ale raczej gier przeciętnych. Tzar, Grand Ages: Rome czy The Punic Wars ciężko nazwać przebojami.

Trzecia odsłona Tropico to w pewnym sensie powrót do korzeni. Jak być może pamiętacie, druga część serii nosiła podtytuł Zatoka Piratów i pozwalała graczowi wcielić się w rolę króla korsarzy. Tropico 3 daje szansę wykazania się jako dyktator wysepki na Karaibach w drugiej połowie XX wieku, czyli w czasach Zimnej Wojny. Do wyboru jest oczywiście samouczek i kampania oraz dwa tryby nazwane Sandbox i Wyzwania. Samouczek jest nudny jak flaki z olejem. Ktokolwiek, kiedykolwiek widział chociaż przez chwilę jakiegoś klona Sim City, ten nie powinien nawet go ruszać. Kampania składa się z piętnastu misji. Na dzień dobry wybieramy dyktatora, którego poczynaniami chcemy kierować. Może to być kompletnie przypadkowy facet, ale można również zdecydować się na kogoś z długiej listy prawdziwych El komendante. Są na niej między innymi Manuel Noriega, Fidel Castro, Che Guevara lub Evita Peron. Każdy z bohaterów różni się trochę stylem prowadzenia republiki, ma swoje mocne i słabe strony. Jeden jest świetnym mówcą, inny znakomicie kieruje policją i wojskiem.

W każdej z misji kampanii do ukończenia jest jedno lub więcej zadań, przy czym zadbano o pewną nieliniowość. Po wypełnieniu misji gracz dostaje kilka kolejnych do wyboru. Wszystkie zadania mają limit czasowy, ale Tropico 3 nadaje nowe znaczenie określeniu „czas rzeczywisty”. Czas odmierzany jest za pomocą miesięcy oraz lat i powiadam Wam, naprawdę ma się wrażenie, jakby płynął on w realnym tempie. Nie ma co się zatem przejmować ograniczeniem czasowym, trzeba się bowiem bardzo postarać, aby się w nim nie zmieścić. Wreszcie tryb Sandbox pozwala graczowi na dowolne budowanie w obrębie wyspy bez restrykcji czasowych czy jakichś określonych zadań.

Rozgrywka w Tropico 3 nie jest specjalnie skomplikowana i nie odbiega od tego, co już widzieliście w tego typu grach. W dodatku często wyświetlane są różnego rodzaju podpowiedzi. Jeśli na przykład powinniśmy wybudować szpital, to możemy być pewni, że pojawi się menu budowania, a po prawej stronie dodatkowo wyświetli się to, co w danej chwili należy postawić. Opcję pomocy można wyłączyć, ale na dobrą sprawę, po co? Zawsze to kilka kliknięć mniej. Pod względem ekonomicznym gra podobna jest do setek innych. Podstawą funkcjonowania gospodarki są farmy, na których pracują rolnicy, którzy z kolei muszą gdzieś mieszkać, zatem buduje się dla nich domy itd., itp.