Odkąd Crystal Dynamics wzięło się za naprawę marki Tomb Raider, na każdą z przygód Lary czekam z niecierpliwością, wierząc, że kolejna część serii wskoczy na prawdziwie next genowy poziom. Tak było również i tym razem, do momentu premiery Tomb Raider Underworld. I cóż... i tej części nie udała się ta sztuczka, lecz trzeba przyznać, że zarówno pod względem graficznym, jak i konstrukcji etapów i serwowanych zagadek jest ona jedną z najlepszych w serii.

Fabuła Underworld obraca się wokół poszukiwania matki Lary oraz mitycznego młota Thora. Szybko więc przez Morze Śródziemne trafiamy do Avalonu, skąd wchodzimy w nordycki podziemny świat, później do Tajlandii, Meksyku i wreszcie na Antarktydę. Inaczej mówiąc, dzięki Larze znowu zwiedzamy połowę kontynentów, a że gra nawiązuje do mitologii nordyckiej, pod koniec zabawy możemy wyszaleć się, niszcząc młotem Thora nieumarłych wikingów. Inaczej mówiąc – standardowa fabuła w ocenie poprzednich Tomb Raiderów.

Rozgrywka też nie przynosi nic nowego, oprócz tego, że podobnie jak w pierwszych częściach TR większość czasu spędzamy, ćwicząc zdolności akrobatyczne Lary i rozwiązując mniej lub bardziej skomplikowane zagadki. Niestety, trzeba wspomnieć, że Lara od czasów Legendy nie nauczyła się zbyt wielu sztuczek – potrafi balansować na kiju (jakkolwiek figlarnie to brzmi), skakać z krawędzi ściany na kolejną, wspinać się po skałach, robić gwiazdy, fikołki i inne figury akrobatyczne, ale niczym nas nie zaskakuje. Owszem, pełny motion capture sprawia, że dziewczyna wygląda jak zawodniczka sportowa walcząca o pierwsze miejsce w technice akrobatycznego wspinania się po skałach, a jej tendencja do brudzenia się w bagnach i czyszczenia pod wodospadami bardziej ją urealnia. Bo Lara, choć nadal przerysowana, jeśli chodzi o to i owo, staje się coraz bardziej rzeczywista.