Tym milsza była dla mnie informacja, że Electronic Arts kolejną grę z cyklu chce osadzić w bliższym nam okresie. Pierwsze informacje, obrazki i zwiastuny wyglądały obiecująco. Twórcy zapewniali, że ich celem jest stworzenie efektownej, acz nie pozbawionej realizmu gry FPS, umiejscowionej w ramach realnego konfliktu. Teraz przyszła pora na skonfrontowanie założeń z efektem końcowym, jakim jest najnowsza część Medal of Honor.
Nadmienię jeszcze, że poniższa recenzja dotyczy tylko i wyłącznie trybu single player. Wrażenia z rozgrywek wieloosobowych opiszemy w oddzielnym artykule.
Is this the way to Afghanistan?
Wiele osób do końca życia zapamięta widok dwóch samolotów pasażerskich wbijających się w wieże World Trade Center. Ten koszmarny atak terrorystyczny wywołał ogromne wzburzenie na całym świecie, a ukrywający się w Afganistanie Osama ibn Laden w jednej chwili stał się wrogiem publicznym numer jeden. 7 października 2001 roku rozpoczęła się wojskowa operacja „Enduring Freedom”, której celem było ujęcie (bądź zabicie) Osamy i innych dowódców Al-Kaidy oraz zlikwidowanie obozów szkoleniowych tejże frakcji terrorystycznej. Górzyste i nieprzyjazne klimatycznie państwo w środkowej Azji stało się teatrem wielkich działań wojskowych.
Medal of Honor umożliwia wcielenie się w kilku różnych żołnierzy biorących udział w tej operacji. Od tego, czyimi poczynaniami kierujemy w danej chwili, zależy charakter rozgrywki. Wcielając się w operatora z Tier 1, wędrujemy głęboko na tyły wroga, by przeprowadzać akcje dywersyjne i udzielać wsparcia innym oddziałom. Jako żołnierz z Navy Seals m.in. zdobywamy lotnisko czy unieszkodliwiamy obronę przeciwlotniczą talibów, a będąc członkiem Rangersów, dokonujemy dramatycznego desantu ze śmigłowców Chinook oraz wykurzamy wrogów z afgańskich jaskiń. Poza tym mamy okazję postrzelać z pokładu helikoptera Apache. Podobnie jak w Modern Warfare losy wszystkich bohaterów splatają się ze sobą aż do dramatycznego końca.
