Niedawno w kinach gościł bardzo dobry film American Gangster. Opowiadał o przemycaniu przez mafię narkotyków z Wietnamu do USA. Jak to się ma do fabuły opisywanej gry? Otóż bardzo. Made Man można nazwać hołdem dla takich filmów jak wyżej wymieniony, Chłopcy z ferajny czy Donnie Brasco. Dodatkowo praktycznie cała akcja gry dotyczy przeszmuglowanego z Wietnamu złota, my zaś wcielamy się w tego, który wie, gdzie to złoto się podziewa. My, czyli jeden z gangsterów (Joey Verolla) póki co jedziemy spotkać się z mafią i - niczym w Donnie Brasco - zostać przez nią uznanym lub odstrzelonym. W międzyczasie opowiadamy historię swojego życia (i złota) swojemu kuzynowi. Każda z nastu opowiedzianych historii to flashback w fabule, a w grze - możliwość postrzelania do przeciwników.

I tak jak fabuła wydaje się być bardzo przekonująca, to sama rozgrywka niestety już nie jest zbyt ciekawa. Ogólnie jest to strzelaninka TPP w stylu Maxa Payne'a czy Matrixa. Jednak zdecydowanie gorsza od poprzedników. W niezbyt długich i całkowicie liniowych etapach przechodzimy od punktu A do punktu B, przy okazji likwidując hordy wrogów. Ponadto zdobywamy nową broń, leczymy się apteczkami i razimy grupowe spoty granatami. Cały czas towarzyszy nam słaba fizyka przedmiotów oraz bardzo słaba AI wrogów. Każda walka wygląda podobnie - wskakujemy za przeszkodę, mając nadzieję, że skok się uda. Cóż, opcja chowania się nie została dopracowana, przez co czasem po próbie skoku nasz bohater stoi na środku planszy jak cieć, czekając na przeciwników.

A tych jest całkiem słuszna ilość, od typowych wsioków z Alabamy przez Wietnamców, chłopców z mafii i Triady (tłumaczonej nie wiadomo dlaczego jako Grupa Trzech) na panach z PD kończąc. Wszystkich ich łączy jedna rzecz - bezgraniczna głupota. Jedyne, co potrafią, to po uruchomieniu odpowiedniego skryptu wbiec do pomieszczenia, zatrzymać się i czekać, aż zostaną zabici. Czasem uda im się schować za jakąś przeszkodą (najczęściej po to, by przeładować broń) lub nabiec na nas - oczywiście tylko po to, by zginąć. Prawdopodobnie też wszyscy strzelają z zamkniętymi oczami. Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że koleś z trzech metrów nie trafia do nas pięć razy z rzędu, kolejny zaś odda perfekcyjny strzał gnatem z kilkudziesięciu metrów?