Jak można tak zepsuć grę to się w... głowie nie mieści. Hour of Victory oberwałoby trochę mniej, choć nieznacznie mniej, gdyby nie huczne zapowiedzi, mówiące o zbliżającym się przeboju. W ubiegłym roku mieliśmy premierę tej gry na Xbox 360. Niestety. Kilka miesięcy odstępu między wersją konsolową, a komputerową nie wyszło na dobre produkcji z wytwórni Interactive, odpowiedzialnej za całkiem niezłe Deadly Dozen.

Tytuł jest strzelaniną z widokiem FPP osadzoną w klimatach II Wojny Światowej. Swoją przygodę zaczynamy hen w północnej Afryce. Wraz z żołnierzami generała Montgomerego wypieramy z Afryki żołnierzy Wehrmachtu. Później walczymy gdzieś w zaśnieżonych rejonach III Rzeszy, a także zdobywamy wraz z sowietami Berlin. W sumie cztery misje podzielone na mniejsze etapy, które potrafią trwać nawet po kilka małych minutek. Cała gra wystarcza maksymalnie na godzinę zabawy.

W pierwszej chwili myślałem, że cofnąłem się w czasie. Panowie! Takich gier już dawno się nie robi! Miał być kolejny Call of Duty, a wyszło... cholera wie co! Oprócz wielkich bitew zdarzają się także etapy, gdzie działamy samotnie. Przepraszam, bo zabrzmiało to nieodpowiednio. Mam na myśli, że w założeniach gra miała oferować to, o czym wspomniałem, jednak w rzeczywistości mamy jedną wielką kupę. Pierwszy etap zabiera nas na ulicę. Kroczymy jedyną właściwą i słuszną drogę. Walimy przed siebie i depczemy trupy. Czasem rozlegnie się eksplozja lub przeleci po niebie samolot. Jest bardzo monotonnie. Na początku każdej kampanii mamy informację o celu najważniejszym (wyparcie Niemców, odbicie jeńca itd.), a w czasie krótkich etapów jesteśmy co chwilę informowani o zadaniach pobocznych. Ot, musimy przejąć działko przeciwlotnicze, uruchomić radio czy wyłączyć zasilanie. W orientacji pomaga kompas, na którym złota gwiazdka oznacza dany cel.