Dwa najpopularniejsze menadżery piłkarskie są najwyraźniej na siebie skazane. Co roku toczą zacięty pojedynek o palmę pierwszeństwa, choć prawie zawsze górą jest Football Manager. Rok temu to jednak FIFA Manager był bardziej kompletnym produktem, nic zatem dziwnego, że na edycję oznaczoną cyfrą 10 ostrzyłem sobie zęby. Tym bardziej, że lista zapowiadanych zmian była bardzo długa. Czy to wystarczyło, by pokonać konkurencję?

Od czego zacząć omawianie zmian? Na pewno warto wspomnieć, że w tym roku na starcie można wyłączyć opcje dotyczące prywatnego życia menadżera, które dotychczas irytowały mnie w stopniu przechodzącym ludzkie pojęcie. Po co zamieniać menadżera piłkarskiego w grę w stylu Simsów? Jednak dużo większe znaczenie dla rozgrywki ma wprowadzenie trybu sieciowego. Konkurencja dla Football Manager Live? Pewnie tak, choć na dużo mniejszą skalę. Jednocześnie udział w zmaganiach może wziąć zaledwie ośmiu graczy, a poza tym rozegranie jednego sezonu zajmuje ledwie kilka godzin (to akurat zaleta), a nie jak w Football Manager Live trzy tygodnie.

W trybie sieciowym gracze do wyboru mają drużyny z czterdziestu lig, a same mecze nie są rozgrywane w trybie 3D, ale w przerażająco słabiutkim tekstowym. Formacje, skład, taktykę wybiera się w ściśle ograniczonym limicie czasowym. Warto zaznaczyć, że piłkarze w trybie online posiadają mocno okrojone statystyki (podstawowe, szybkość, siła itd.), które i tak nie mają większego przełożenia na to, co dzieje się na boisku. W sumie nijak nie da się tego porównać z Football Manager Live, bo to zupełnie inna liga. Tryb sieciowy w FIFA Manager raczkuje i raczej nieprędko będzie równie fajny jak u konkurencji. Wyniki rozgrywek są oczywiście wysyłane na serwery Electronic Arts i przetwarzane na rankingi.