Paradox jest producentem-autsajderem. Szwedzkiej ekipy nie obchodzą światowe standardy, pogoń za szczytami chartów i audiowizualny przepych. Zadomowiła się w swojej niewielkiej niszy symulatorów. Symulatorów historii. Europa Universalis rozrasta się z roku na rok. Najnowsza odsłona - EU: Rzym poszerza serię o czasy od I Wojny Punickiej po upadek Republiki, czyli o ponad 250 lat najwcześniejszej historii Europy.

Znów - co jest typowe dla serii EU – szwedzcy twórcy połączyli złożoność z prostotą. Złożone mechanizmy gospodarcze, polityczne i militarne z prostą mechaniką, która symuluje realia okresu. I to się udaje. Grając w Rzym, wdycha się historię pełną piersią.

Możemy zmieniać historię, stając za sterami jednego z państw (również barbarzyńskiego) antycznej Europy, w którymkolwiek z udostępnianych przez grę lat. Chcemy np. włączyć się w wojnę Cezara z Celtami i sprawić, by zabalsamowana głowa Cezara przyozdobiła kominek barbarzyńskiego wodza? Nie ma problemu. Pragniemy wcielić się w Pyrrusa i pyrrusowe zwycięstwo zamienić w totalny pogrom Wiecznego Miasta? Nie ma problemu. Chcemy wcielić się w wodza związku plemion germańskich, stworzyć silną państwowość i podbić Rzym? Tu już jest pewien problem, bo raczej z Dody nie zrobi się damy. Ale oczywiście jest to możliwe. Teoretycznie.

Rzym ma idealnie dostosowaną mechanikę rozgrywki do realiów okresu. Twórcom udało się spojrzeć na czasy Republiki Rzymskiej z szerszej perspektywy i zauważyć pewną rzecz – podczas gdy w Italii istniał system akweduktów, budowano brukowane drogi, zachwycano się pismami greckich filozofów, równolegle na terenach barbarzyńskich lepiono prymitywne gary, z krowich placków ubijano podłogi chat i roztaczano opowieści o gadających uciętych głowach. Jednak trzeba przyznać, że barbarzyńcy może i nie umieli czytać i pisać, ale mieli jedną zasadniczą przewagę nad cywilizacjami antycznymi. Ubierali się w spodnie, a nie w sukienki.