Po premierze pierwszej części
Anno (tej z numerkiem
1602) nikt nie miał wątpliwości, że jest to całkiem udana i sympatyczna strategia, ową sympatycznością zachęcająca do bliższego zapoznania się z nią. Jednakże również nikt nie mógł przypuszczać, że jedenaście lat później, czwarta część
Anno, z datą
1404 okaże się jedną z najlepszych strategii na rynku pecetów.
Chociaż trzeba zauważyć, że po uruchomieniu gra nie zaskakuje niczym nowym. Możemy sprawdzić się w szybkich potyczkach zwanych tutaj misjami, w rozgrywce otwartej, wcześniej określając jej parametry, możemy wreszcie rozpocząć kampanię Anno Domini 1404. Tym, czego nie doświadczmy, jest rozgrywka wieloosobowa, co należy uznać za spory brak produkcji. Wiem,
Anno od początku było tworzone jako kampania, ale z drugiej strony, po co w ogóle zakładka sieciowa, w której możemy chwalić się zdobytymi kilkudziesięcioma medalami czy achievementami, których jest naprawdę sporo?).
Wracając do kampanii, bo to ona świadczy przede wszystkim o sile gry, muszę stwierdzić, że tutaj też gra nie pokazuje pazurków. Wcielamy się w typowego człowieka okresu i ślubujemy wierność lordowi Richardowi Nortburghowi w budowie pięknej katedry. Jednak sielanka nie trwa zbyt długo, bo szybko pojawia się Guy Forcas, który nie dość, że postanawia przeciągnąć zakończenie prac nad katedrą, to jeszcze planuje wpakować nas w chrystianizację państw Orientu. Tam zresztą się udajemy, oglądając zarówno nowe widoczki, budynki, jak i poznając całkiem nową dla
Anno kulturę.
