Animacji w grze jest niewiele, nie ma też żadnego intro. O fabule gracz dowiaduje się z instrukcji. W czasie swej wędrówki może natknąć się na drobne, poruszające się obiekty, faluje również woda otaczająca wyspę. Niestety wygląda to słabiutko, sztucznie i nieprzekonywująco. Fajnie wypada jedynie przejażdżka wzdłuż brzegu. Widać, że autorzy oprawy posiadali umiejętności, tylko nie mogli się niemi wykazać.

Razi również monotonia graficzna, bure kolory i nieciekawe lokacje. Tylko kilka miejscówek zaskakuje swoim urokiem, jak choćby mostek położony wśród drzew. Troszkę to za mało... Na pocieszenie dodam, że gdyby gra ukazała się siedem lat temu, uznana byłaby za piękną i uroczą. Po prostu za późno się urodziła, tak samo zresztą jak ja!

Oprawa dźwiękowa gry wypada nieco lepiej. Co prawda w Alidzie niewiele jest muzyki i brakuje jej tak porywającego motywu przewodniego, jaki miał Atlantis, ale i tak program nie odrzuca. Skąpe szumy i brzdęki, odgłosy pracy mechanizmów i urządzeń sprzed wielu lat brzmią bardzo realistycznie. Szkoda tylko, że autorzy nie pokusili się o wrzucenie do programu jakiegoś zespołu grającego klasycznego rocka. Alida zyskałaby wówczas smaczek, którego jej brakuje. Ta pozycja jest po prostu bezpłciowa, równie sterylna co Myst, a jednocześnie brzydsza, płytsza i nie aż tak fascynująca.

ZABAWA NA 10 FAJERKACH

W tym programie nie możesz liczyć na humor rodem z Chłopaki nie płaczą i finezję rozmów, jakie zna z Syberii. Nie ma tu też zbyt wielu przedmiotów. Programiści Dejavu Worlds postawili bowiem na zagadki logiczne, uruchamianie różnych skomplikowanych urządzeń i przekładanie trybików w kolejnych maszynach. Niekiedy poszczególne układanki okazują się jedynie drobną częścią całości, co sprawia, że gracz tkwi w jednym miejscu godzinami i mozolnie biedzi się nad rozpracowaniem problemu. Prócz umiejętności obserwacji i znajomości podstawowych praw fizyki przyda się również dobry słuch muzyczny. Daltoniści również nie mają szans na ukończenie Alidy.

Program starcza na długo. Zagadki są skomplikowane i zajmują sporo czasu, ponadto łażenie po wyspie trwa wieki. Czasami trzeba kliknać piętnaście razy, by wdrapać się na jakieś schody i dobrnąć do określonego miejsca. Na słowa krytyki zasługuje też interfejs, niewygodny, mało intuicyjny, raz po raz wprowadzający w błąd. No i wymagający chwilami korzystania z klawiatury, zupełnie jak Chłopaki nie płaczą. To dziwne, bo już 10 lat temu programiści potrafili poradzić sobie z obsługą przygodówki wyłącznie za pomocą myszki.

Gra została wydana w Polsce w całkiem przyzwoitej cenie, w dodatku w całości przetłumaczona na język ludzki. Co prawda w pojawiających się na ekranie tekstach nie brakuje literówek, a niektóre zdania są lekko kostropate, ale nie jest to jakaś plaga, no i nie przeszkadza to w zabawie. A ta jest przyzwoita przynajmniej do momentu, w którym coś się zawiesi. Mnie zdarzyło się to kilkukrotnie. Bolało.

Mam wrażenie, że twórcom Alidy nie brakowało wiedzy, lecz wyobraźni. Tymczasem Albert Einstein powiedział niegdyś, że Wyobraźnia bez wiedzy może stworzyć rzeczy piękne. Wiedza bez wyobraźni najwyżej doskonałe. Ludziom z Dejavu Worlds nawet tej doskonałości nie udało się osiągnąć... Może uda im się następnym razem?