Rozbudowana, choć do granic rozsądku, została ekonomia gry. Dzięki zajętym miastom oraz miejscom, w których znajdują się surowce, gracze otrzymują tzw. punkty produkcji. Spożytkować je można do produkcji nowych jednostek lub na przykład rozwoju drzewka technologii, które oczywiście kończy się bronią masowej zagłady – bombą atomową. Rozwój technologii służy nie tylko do wymyślania nowych jednostek, ale również do ulepszania poszczególnych oddziałów. Można im zwiększać np. siłę ataku czy skuteczność.
Wizualnie
Time of Wrath prezentuje się dość staromodnie. Owszem, są dwie niezaprzeczalne różnice w porównaniu do takiego
Allied General. Po pierwsze jednostki wszystkich stron konfliktu zostały dopracowane z dbałością o detale. Po drugie kamerą można robić bardzo fajne zbliżenia i oddalenia. Daje to znakomity przegląd sytuacji. Zabawnie natomiast ma się sprawa z warunkami pogodowymi. Owszem, śnieg czy deszcz wpływają na rozwój wydarzeń, ale zapytam się twórców: „dlaczego podczas kampanii wrześniowej mamy do czynienia ze śniegiem”? W każdym filmie czy książce traktującej o Wrześniu mamy upalne, polskie lato, a tymczasem w
Time of Wrath na niektórych heksach leży śnieg.
Beta, którą widziałem, była jeszcze w powijakach. Brakowało między innymi opcji dyplomatycznych, a bitwy morskie wydały mi się niedopracowane. Jednak
Time of Wrath to z pewnością gra, która zasługuje na uwagę. Wprawdzie nie wróżę jej kariery, ale na pewno każdy, kto pamięta
Panzers General i
Allied General, sięgnie po nią z rozrzewnieniem.
Time of Wrath bierze z obu wymienionych gier to co najlepsze i dodaje kilka nowych rzeczy.
