{ PC }Need for Speed Most Wanted

I po raz kolejny zastał mnie przy Most Wanted. Tak, to był świt – nieodłączny towarzysz doby, która przy najnowszej odsłonie serii Need for Speed zdaje się być o 12 godzin za krótka. A jeśli nawet nie o 12, to przynajmniej o 6, które w momencie inauguracyjnego odpalenia gry najbezpieczniej wykreślić z życiorysu. I wierzcie lub nie, ale stwierdzenie to nie jest sponsorowaną przechwałką. Dziewiąta z kolei część sagi NFS wsysa jak żadna z dotychczas wydanych, na każdym kroku racząc gracza sumą wszystkiego, co najlepsze z trzech poprzedniczek – Hot Pursuit 2, High Stakes i Underground 2.

Nie powinno więc zbytnio dziwić to, że od chwili uruchomienia gry, człowiekowi asystuje desperacka żądza odnalezienia trybu pozwalającego natychmiast zasiąść za kierownicą wypasionej bryki i gnać na złamanie karku, przecinając falujące nad asfaltem powietrze niczym kosa dorodne żyto. Zjawisko to jest zrozumiałe, gdyż demo które EA wypuściło na tydzień przed światową premierą Most Wanted, po prostu zwalało z nóg, wywoływało istny szczękopad, ślinotok i kilka innych reakcji, których opis raczej sobie darujemy.

Nim staniecie na linii startu

...koniecznie wejdźcie do opcji graficznych i ustawcie rozdziałkę przynajmniej na 800x600, poziom detali zaś na minimum średni. Oczywiście, kto ma możliwość niech wrzuca wszystko na maksa. Trzeba jednak pamiętać, że wybór ten wiąże się z niezapomnianymi doznaniami, które przebić może chyba tylko upojna noc z piękną dziewczyną. Ale dość już, bo się wiadra przelewają – pora na konkrety.

Wtargnąwszy do głównego menu gry, Waszym oczom ukażą się – nie licząc dość standardowych ustawień i opcji zarządzania aliasami graczy – ikonki pięciu różnych trybów rozgrywki. Jednak z uwagi na to, że omawianie ich zaczniemy bardzo nietypowo – bo od końca – najpierw słów kilka o zabawie przez Sieć, czyli o trybie Online. Oczywiście, cały czas bazujemy na oryginalnej kopii Most Wanted, nie na piracie, tak więc zakładam, iż gra dopuści Was do wzięcia udziału w wyścigach z zawodnikami z całego świata.

Żeby nie było zbyt sztywno, schematycznie i staromodnie, EA postanowiło wprowadzić do trybu Online pewne urozmaicenie w postaci tzw. Czarnej Listy. Obejmować ona będzie ksywki tych graczy, którzy dzięki odpowiednim czasom wywalczonym w trakcie sieciowych wyścigów (np. Sprint, Circuit), będą piąć się aż na sam szczyt rajdowej hierarchii. Jak więc łatwo się domyślić, Czarna Lista w trybie Online pozwoli Wam na zapoznanie się z zawodnikami dumnie noszącymi miano Najbardziej Poszukiwanych, których pokonanie zaowocuje nie tylko wyższą lokatą na owej liście, ale m.in. większym szacunkiem wśród użytkowników na całym Globie. Jedynym zaś minusem, zarówno trybu Online, jak i jemu pochodnego – LAN Play – jest fakt, że prócz wspomnianych konkurencji Sprint i Circuit, a także nie wymienionej wcześniej Drag, gra wieloosobowa nie oferuje nic więcej! Żadnych pościgów, do których tak mocno pije podtytuł gry; żadnego kierowania radiowozem na sygnale i ścigania uciekającego przed prawem kumpla – nic, kompletnie! Przez to właśnie, pomimo iż LAN Play pozwala na grę do czterech osób jednocześnie, multiplayer – jako forma zabawy – nie wyróżnia się niczym szczególnym, jest wręcz mocno standardowy. A szkoda, bo przecież można było wprowadzić coś na podobieństwo „team pursuit”, w którym gracze sterujący pojazdami z czerwono-niebieskimi światełkami na dachu, mogliby polować na jednego nieszczęśnika, próbującego za wszelką cenę nie dać się złapać przed upływem określonego czasu. Ale niestety – prawda okazała się szalenie okrutna, natomiast ogromny potencjał multiplayera w Most Wanted został zmarnowany. Szczęście w nieszczęściu, multi jest zdecydowanie najsłabszą stroną nowego NFS’a.