W SnoCross 2 gracz bierze udział w mistrzostwach skuterów śnieżnych. Wyrusza na trzy różne kontynenty, by ścigać się tam na 30 dość mocno zróżnicowanych trasach. Są wśród nich trasy płaskie i pagórkowate, kręte i raczej proste, pełne muld i szalonych uskoków, a także takie, po których po prostu grzeje się do przodu. Wszystkie łączy śnieg, który pokrywa całą okolicę - drogi, drzewa, dachy domów, samochody zaparkowane na poboczu. Autorzy gry twierdzą, że w czasie projektowania tras brali pod uwagę trzy czynniki: Przede wszystkim ich funkcjonalność w grze, czyli ilość zakrętów, muld i wyskoków, trudnych podjazdów czy pułapek, po zderzeniu z którymi gracz musi jechać na wstecznym. Po drugie, ich atrakcyjność wizualną, liczbę malowniczych chatek, leśnych przecinek czy widoczków, które w prawdziwych górach zapierałyby dech w piersiach. Po trzecie wreszcie, w SnoCross 2 pojawią się trasy istniejące w rzeczywistości. Autorzy programu postarali się, by odtworzyć je z pietyzmem. Osobiście ciekaw jestem, czy uda im się połączyć wierność (istniejącym lokacjom) z urodą. W życiu to, jak sami wiecie, rzecz trudna.
Ogromna ilość przeszkód, jakie pojawiają się na trasie, pociąga za sobą jeszcze jedną konsekwencję. Są nią znane chociażby z serii SSX tricki, czyli szalone wygłupy, jakimi popisuje się zawodnik podczas lotu w powietrzu. Jak to wygląda? Ot, rozpędzasz skuter i najeżdżasz na rampę lub muldę. Pojazd zaczyna frunąć w powietrzu. Ty - gracz - wciskasz teraz klawisze kierunkowe pada. Wykręcasz pożądaną kombinację, a Twój zawodnik unosi nogi do góry, staje na siodełku, puszcza kierownicę lub siada na niej. Po chwili przerywasz manewr, by grzecznie posadzić maszynę na ziemi. Jeśli się nie wyrobisz, zaliczysz glebę i stracisz kilka cennych sekund. Zawodnika na szczęście nie zabijesz - SnoCross 2 Featuring Air Blair Morgan pozostaje bowiem nieskomplikowaną zręcznościówką, w której liczy się przede wszystkim dobra zabawa.
